Edib Harabi

Edib Harabi, Bektaşi tekke şiirinin en güçlü nefes ustalarından biridir. Asıl adı Ahmed Edib’tir; şiirlerinde çoğunlukla Harabi, bazen Edib mahlasını kullandı. 1853’te doğdu; kaynaklar doğum yerini İstanbul ya da Preveze olarak verir. Bahriye’de uzun yıllar gemi kâtipliği yaptı. On yedi yaşında, Merdivenköy Şahkulu Dergâhı şeyhi Mehmed Ali Hilmi Dedebaba’ya bağlandı ve bu yola ömrünün sonuna dek sadık kaldı; bu intisabı kendi deyişiyle bir ‘yeniden doğuş’ saydı. Rind-meşrep, üretken, açık sözlü bir derviş olarak anılır; aruzu da heceyi de rahat kullandı, asıl gücünü nefeslerinde gösterdi. Şiirlerinde vahdet-i vücud düşüncesi, Yunus’un birlik duygusu ve Nesimî’nin coşkusu belirgindir. ‘Kâf u nûn hitâbı izhâr olmadan / Biz bu kâinatın ibtidâsıyız’ diye başlayan nefesi bütün Bektaşi çevrelerinde ezbere bilinir. Geriye, kendi el yazısıyla düzenlediği hacimli bir divan bıraktı. 1917’de İstanbul’da vefat etti.