Niyazi Mısrî

Niyazi Mısrî, 17. yüzyıl tasavvuf edebiyatının önde gelen mutasavvıf şairlerinden, Halveti tarikatının Mısriyye kolunun kurucusudur. Asıl adı Mehmed’dir; 1618’de Malatya’nın Aspozi (Soğanlı) kasabasında doğdu. Çeşitli medreselerde okudu, tahsilinin bir bölümünü Mısır’da yaptığı için ‘Mısrî’ mahlasını aldı; gece yazdıklarında ‘Niyazi’, gündüz yazdıklarında ‘Mısrî’ dediği söylenir. 1655’te Halveti şeyhi Ümmi Sinan’dan hilafet aldı, memleketin pek çok yerinde irşatla uğraştı. Bir takım görüşleri yüzünden uzun yıllar sürgün yaşadı, ömrünün sonunu Limni’de geçirdi. Aruzda Nesimî ve Fuzûlî’nin, hecede Yunus Emre’nin izi görülür. Şiirlerinden yaklaşık iki yüz ellisi ilahi olarak bestelendi; Yunus Emre’den sonra en çok bestelenen şairdir. ‘Derman aradım derdime, derdim bana derman imiş’ dizesi ona aittir. 1694’te sürgünde vefat etti.